Hoogbegaafd

Het lefgozerjasje

Dochterlief mag een presentatie over de vlinder doen op school. In de plusklas hebben zij en een klasgenoot de presentatie voorbereid en deze week mogen ze ieder alleen presenteren. Hij op maandag, zij op dinsdag . Ze is heel enthousiast. Tót haar zusje aan mij vraagt wat eigenlijk het verschil is tussen een presentatie en een spreekbeurt. Direct ná die onschuldige vraag sloegen de zenuwen toe. Een spreekbeurt!? Dát durfde ze niet! Dan moest ze voor de klas staan!

Verlegen

Onze oudste dochter is zeer verlegen. Nieuwe dingen vindt ze vreselijk spannend en ze vindt het verschrikkelijk als ze voor een groep moet staan. Ze heeft het altijd gehad en, als ik naar mezelf en sommige van mijn familieleden kijk, zal het altijd zo blijven. Maar ze leert er hopelijk, net als wij, mee omgaan. Als ze iets leuk vindt, bikkelt ze zich er dooorheen. Ze is ontzettend taai en schopt zichzelf af en toe een drempel over. Zo vond ze de eerste dag bij het jeugdorkest waar ze in speelt dood eng, want nieuwe mensen, nieuwe omgeving dus eng. Omdat ze het zo graag wilde heeft ze doorgezet en nu vindt ze het geweldig. Lange tijd schaamde ze zich voor haar verlegenheid. Niemand in haar klas is zo verlegen als zij. Samen met haar zijn we bezig geweest om die verlegenheid een andere betekenis voor haar te geven. De norm in de maatschappij lijkt te zijn dat je extravert moet zijn. Maar sommige mensen zijn nu eenmaal introvert of verlegen, of alletwee. Inmiddels durft ze zelf tegen anderen te zeggen dat ze verlegen is en dat verlegen mensen er ook moeten zijn.

Zenuwachtig

Voor de klas staan en een presentatie geven is echter wel een hele grote opgave. Daarbij gaan ze dit jaar als klas voor het eerst spreekbeurten geven en was zij dus de tweede die aan de beurt was. Het onderwerp; de vlinder. In de plusklas had ze de presentatie voorbereid en op twee grote vellen karton geschreven. Plaatjes illustreerden wat ze wilde vertellen. Haar kennende, kende ze datgene wat ze wilde vertellen uit haar hoofd. Dus besloten we thuis vast te oefenen. Nou zou je denken dat dat stukken minder eng is dan voor de klas staan maar niets is minder waar. Oefenen voor haar broertje, zusje en ouders is minstens zo eng. Maar ze deed het. Samen bedachten we trucjes die het minder eng zouden maken zoals haar publiek niet recht aankijken maar een beetje erover heen. Of, zoals de juf dat doet, iedereen de andere kant op laten kijken terwijl zij sprak. Het lukte haar om de presentatie voor ons te oefenen. Zoals verwacht kende ze de inhoud uit haar hoofd. Toen ze klaar was rende ze weg en moest ze heel hard huilen. Alle spanning kwam eruit.

Het lefgozerjasje

Toen ik nog studeerde had ik een docente die haar studenten altijd vertelde over haar lefgozerjasje. Ook zij was verlegen en klein van stuk. Ze had een hekel aan presenteren of voor de klas staan maar was op één of andere manier wel docente geworden. Ze had een trucje ontwikkeld wat haar meer zelfvertrouwen gaf. Als ze een mooi jasje of colbertje aandeed voelde ze zich krachtiger, professioneler. Ze gebruikte het jasje als een soort superheldenkostuum, zo vertelde ze ons, waarin ze zich een beetje anders kon voordoen dan ze was. Ze had het jasje haar lefgozer jasje genoemd.

Het toeval wilde dat Charlotte een paar weken daarvoor verliefd was geworden op een bomberjack met pailletten op de mouwen. Het was er echter niet mee in haar maat dus hadden we het voorbij laten gaan. Toen ik later zag dat haar maat weer beschikbaar was, had ik ‘m als verrassing besteld. Die ochtend was het pakketje binnengekomen. Wat zij niet had gezien maar ik wel, was dat er een heel toepasselijke tekst op de achterkant van het jasje stond.

You can do it!

Achterop haar jasje stond geschreven: you can do it! Toeval bestaat niet. Dolblij pakte ze het jasje uit en toen ze zag wat er achterop stond kreeg ze een glimlach van oor tot oor. “Die doe ik morgen aan mam!” Zo gezegd, zo gedaan. Gewapend met haar lefgozer jasje en presentatie ging ze naar school. Haar zenuwen leken verdwenen. Manlief en ik keken elkaar aan maar zeiden verder niks. Fingers crossed dan maar.

haar lefgozerjasje

Gelukt!

Toen ze ’s middags thuiskwam vertelde ze dat het haar was gelukt. Ze had zelf tegen de juf gezegd dat ze het spannend vond. Die had haar eerst laten oefenen voor haar vriendinnen en daarna, bij de echte presentatie had ze de klas gevraagd de andere kant op te kijken. Lang leve haar juf die haar zo goed begrijpt. Met haar vriendinnen naast haar was het haar gelukt haar presentatie te geven. Apentrots was ze. En wij ook! “Mijn lefgozerjasje heeft gewerkt mam!” Ze was doodmoe maar tevreden. We aten haar lievelingseten als beloning en vierden met z’n vijven deze overwinning. Want dát was het voor haar.