Day 13; friends

Deze foto appte een vriendinnetje aan mij. Het is één van de planten die van mijn tuin naar de hare is verhuisd. We zien elkaar niet heel vaak maar appen des te meer. Ik ben zo blij dat we na 28 jaar nog steeds vriendinnen zijn.

Ik beschouw mezelf als een bofkont want ik heb meerdere van dit soort langdurige vriendschappen met zowel mannen als vrouwen. Zonder hen was ik denk ik heel eenzaam en alleen geworden de afgelopen tweeënhalf jaar. Sommigen spreek ik haast dagelijks , anderen soms maanden niet en tóch blijft de vriendschap goed. Sommigen wonen in Nederland, anderen in het buitenland. Onlangs had ik een lang telefoongesprek met een vriend die ik meer dan 20 jaar ken en helaas al maanden niet had gesproken. Maar het voelde als vanouds. Mijn beste vriendinnetje ken ik al sinds de kleuterschool. Mijn kinderen zien haar als tante.

Helaas zijn er ook vriendschappen verwaterd sinds ik thuis zit. Mijn diagnose en revalidatie hebben mijn leven redelijk  op z’n kop gezet. Werken lukt niet meer en even de deur uitgaan voor een bakkie koffie bij een vriendin vaak ook niet. Hoewel ik mijn uiterste best doe de tijd en aandacht die ze verdienen te geven aan de mensen om me heen, lukt het me niet altijd. De pijn en vermoeidheid zitten in de weg, brain fog maakt het luisteren soms lastig. Vriendschappen verwateren, hoe jammer ik dat ook vind. Van mede patienten hoor ik soortgelijke ervaringen. Toch heb ik ook nieuwe vrienschappen opgedaan. Mensen die mij alleen maar kennen met braces, wandelstok of rolstoel.

Met al deze mensen ben ik even blij. Om wie ze zijn, hoe ze in het leven staan, om de vriendschap die we delen en om de niet aflatende steun die ik van ze krijg. Ik ben echt een bofkont met zulke lieve mensen om me heen.

Gepubliceerd door orakelnarcissen

Ik ben 43 en samen met mijn man heb ik drie jonge kinderen. Twee jaar geleden werd, na een lange zoektocht, de diagnose H-EDS gesteld. Nog steeds ben ik aan het revalideren. Het is een hele kluif om alle ballen in de lucht te houden als je zelf fysiek niet in orde bent, je man zich de benen uit het lijf rent maar zelf ADHD heeft en één van je kinderen uitzonderlijk hoogbegaafd is. Met zijn allen struikelen we een beetje door het leven momenteel. We huilen en lachen wat af. En dáár gaat deze blog over. Want een leven geleefd in angst, is een half geleefd leven. 'Vivir con miedo es como vivir a medias!' En de naam van de blog? Die komt uit een verhaal wat ik samen met mijn dochter schreef.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: