Day 30: words for my younger self

Ik heb er de hele dag over nagedacht maar ik heb ze niet. Wat nou als ik toen had geweten wat ik nu weet? Zou  ik dan dingen anders gedaan hebben? Ik weet het niet. Ik heb mijn lichaam altijd geaccepteerd zoals het is. Ben altijd  tevreden geweest.  Dat ik astma kreeg was balen. En dat het soms rare dingen deed ook. Maar het was zoals het was.
Ik ben blij dat ik nu een diagnose heb en dingen kan verklaren, ernaar kan leven. Ik heb echter geen wijze woorden voor mijn jongere zelf. Geen wijze levenslessen die ik aan een jongere versie van mezelf mee wil geven. Misschien ben ik daar te nuchter voor. We wisten toen niet beter en hebben gehandeld naar eer en geweten.
Maar nu, nu ik meer weet en een kopietje van mezelf hier thuis heb rondlopen, handel ik met de kennis die ik inmiddels heb.
Mijn oudste is even hypermobiel als ik. Er is (nog) geen hEDS vastgesteld omdat ze officieel te jong is maar we houden haar in de gaten. Alle lessen die ik heb geleerd passen we ook toe in de opvoeding van onze kinderen. Met als stip op één: luister naar je lijf. We vinden het belangrijk dat zij hun grenzen leren aangeven, wat betekent dat wij die ook moeten respecteren. Als ze wat ouder zijn zal ik ze ook zeker vertellen dat het niet zo verstandig is om 3 kinderen te krijgen binnen 3,5 jaar. Dat vond mijn lijf iig niet zo leuk. Verder hoop ik dat ik hen, net zoals ik geleerd heb, kan leren houden van hun lijf zoals het is. Dik of dun, met of zonder gebreken, je lichaam blijft een klein wonder wat altijd weer meer kan dan je denkt.

Gepubliceerd door orakelnarcissen

Ik ben 43 en samen met mijn man heb ik drie jonge kinderen. Twee jaar geleden werd, na een lange zoektocht, de diagnose H-EDS gesteld. Nog steeds ben ik aan het revalideren. Het is een hele kluif om alle ballen in de lucht te houden als je zelf fysiek niet in orde bent, je man zich de benen uit het lijf rent maar zelf ADHD heeft en één van je kinderen uitzonderlijk hoogbegaafd is. Met zijn allen struikelen we een beetje door het leven momenteel. We huilen en lachen wat af. En dáár gaat deze blog over. Want een leven geleefd in angst, is een half geleefd leven. 'Vivir con miedo es como vivir a medias!' En de naam van de blog? Die komt uit een verhaal wat ik samen met mijn dochter schreef.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: