Op vakantie met een tas vol hulpmiddelen. Een vakantie dagboek (2)

Een paar weken geleden schreef ik over onze vakantie en mijn voornemen die beter te laten verlopen dan vorig jaar. De eerste week van de vakantie was best goed gegaan. Ik kreeg weer een beetje vertrouwen in mezelf en in ons vermogen om ons aan te passen aan minn beperking. Zou me dat in deMeer lezen over “Op vakantie met een tas vol hulpmiddelen. Een vakantie dagboek (2)”

Op vakantie met een tas vol hulpmiddelen. Een vakantie dagboek (1)

Zomervakantie vorig jaar. Ik was er zó aan toe. Zo. Enorm. Aan.Toe! Ik zat middenin mijn revaludatie periode en was doodop. De combinatie van drie dagen per week revalideren en steeds meer (sub) luxaties putten me steeds meer uit. Ik wilde er tussen uit.Even weg van alles. Maar ik vergat dat mijn aandoening gewoon meeMeer lezen over “Op vakantie met een tas vol hulpmiddelen. Een vakantie dagboek (1)”

Mama heeft wiebelbillen; de dagelijkse gevolgen van langdurige bekkeninstabiliteit

Het leed dat bekkeninstabiliteit heet Vaak wordt bij bekkeninstabiliteit gedacht als iets wat het gevolg is van een zwangerschap. Iets wat na verloop van tijd weer over gaat. Er zijn echter ook vrouwen en mannen, ja soms zelfs kinderen, die last hebben van bekkeninstabiteit zonder ooit zwanger geweest te zijn. Niet altijd gaat het over,Meer lezen over “Mama heeft wiebelbillen; de dagelijkse gevolgen van langdurige bekkeninstabiliteit”

Hoe ik het partijtje van mijn dochter miste

Meestal gaat het prima met me maar soms verwens ik de situatie waar ik inzit. Vandaag viert mijn oudste dochter haar partijtje. Door schade en schande wijs geworden hadden we bij de planning ervan al rekening gehouden met mijn nogal onbetrouwbare lijf. En dat bleek maar goed ook want manlief is vanmiddag alléén richting schoolMeer lezen over “Hoe ik het partijtje van mijn dochter miste”

Er is niks mis met dikke billen!

Laten we maar even met de deur in huis vallen. En luister goed, want dit is belangrijk; er is niks mis met dikke billen! Dus waarom straffen we onze kinderen dan als die zeggen dat iemand dikke billen heeft? En over wie zegt dat wat? Over de volwassene of over het kind? Toen ik vierMeer lezen over “Er is niks mis met dikke billen!”